Categorie: Blogs

5) De luizenmoeder en de Marokkanen

Weet je nog vroeger op school? Als de luizenmoeders kwamen kammen? De ellende… de afschuw en de schaamte. Vooral de moeder van kind één wilde het liefst door de grond zakken. Al die kindertjes vol met luizen en geïrriteerde ouders die ook jeuk op hun hoofd hebben. Hele gezin ontregeld en in de stress.

Ken je nog de krantenkoppen van een aantal jaar geleden?
‘Islam is onverenigbaar met westen, mede vanwege schaamtecultuur’ – ‘Schaamtecultuur onder Marokkanen hindert oplossen misdaad’

Ik heb nieuws, niet alleen bij de luizenmoeders, maar ook nu, in Corona tijden, komen we er achter hoe diep schaamte in onze oude, vertrouwde, zogenaamd nuchtere cultuur verstopt zit. Misschien is het doorgaans heel diep verstopt maar jongens wat hebben we het goed onder de knie, dit concept.

Ik merk het om me heen, een soort ‘geroezemoes’ sfeer. ‘Ik ben mogelijk drager van het Corona virus maar ik zeg niks, hou me groot, doe stoer – anders komen ‘ze’ er nog achter dat ik niét de terminator ben’. Ofzo. En laten we dat nou allemaal, al die tijd, gedacht hebben. Een andere variant is van volledig gezonde en tot nu toe veilige mensen; ‘ik krijg het niet en anders ga ik er niet aan dood hoor – ik vind het prima allemaal’.

*Niemand lijkt hardop te durven zeggen dat ‘ie even afstand neemt, niemand lijkt hardop te durven zeggen dat ‘ie het spannend vindt, niemand lijkt hardop te durven zeggen ‘ik blijf even binnen want ben mogelijk besmet’, niemand lijkt de groepsapps vol te proppen met ‘shit jongens, ik ben mogelijk drager’, niemand lijkt in een andere kamer te durven gaan slapen dan zijn partner, niemand lijkt te durven erkennen. Alsof dat persoonlijk falen is. Punt.

Allemaal onder het mom van geen paniek willen zaaien. Zogenaamd lekker nuchter allemaal. Als je iets verder vraagt, trekt en duwt, lijkt het er toch echt op dat mensen het een soort gênant vinden om maatregelen te nemen. Moeilijk om toe te geven dat je geen controle hebt en dat dat doodeng is.

Iedereen wordt al ongemakkelijk bij de gedachte om tegen de buren te zeggen; ik pak de volgende lift wel. Bij de bakker doen ze alsof je gek bent als je een stap opzij zet en onder collega’s doen we allemaal alsof we onaantastbaar zijn en vooral ongevaarlijk.

Alsof je laf en zwak bent als je verantwoordelijkheid neemt voor je gezondheid en die van de mensen om je heen. Alsof je laf en zwak bent als je voorzichtiger bent dan anders. Alsof je laf en zwak bent als je toch besmet geraakt bent.

Ik vind het onbegrijpelijk, onverantwoordelijk en vooral ook echt heel irritant.

‘Schaamtecultuur -niet Hollandse Nuchterheid- onder Nederlanders hindert voorkomen van verdere verspreiding van het Corona Virus’.
Dat wordt wat mij betreft de nieuwste krantenkop.

En laten we dít dan in godsnaam allemaal erkennen. Ok?

*Met niemand bedoel ik ‘het gros’, ‘de meute’, niet dié mensen die wél, op zijn minst, erkennen dat het ‘gewoon allemaal niet helemaal lekker voelt’.

4) An affair to remember

Ik heb het in mijn vorige blog beloofd, we gooien het even over een heel andere boeg. Pak de popcorn en je cola, of, als dat enigzins gepast is, iets sterkers. Ga hier even lekker voor zitten. Ik neem je mee in mijn hoofd en die gaat regelmatig alle kanten op dus, try to keep up.

Ik wil graag de showbizz-relatie(breuk)-nieuwtjes van de laatste maanden met je doornemen. Of nou ja, de reacties hierop met name. Het is echt bizar hoe-veel er geschreven is, dat wil zeggen, wat ik gelezen heb (en onthouden) want dat is echt niet alles. Dit onderwerp is nog maar het topje van de ijsberg maar ik denk dat dit makkelijk tot de verbeelding spreekt dus vandaar dat ik het ‘aanhaal’.

Voor ik aan mijn lijst begin wil ik even kwijt dat ik het nog één ding vind dát er over geschreven wordt. Dat het logisch is dat programma’s als SBS6 Shownieuws en RTL Boulevard hier aandacht aan besteden maar, holy f***.
De reacties en meningen van de gemiddelde internetgebruiker op social media…
Die doen het ‘m hoor.

Ook niet te vergeten de reeks aan ‘pop-ups’ van nu.nl en consorten. -die je zou moeten krijgen bij wereldnieuws of zeer belangrijk nationaal nieuws dat voor mij van invloed zou kunnen zijn-. Zij vertellen me niet alleen dat half Australië in brand staat, dat WWIII er aan komt, dat storm Ciara en Dennis ons aanvallen en dat we massaal dood gaan aan het Corona virus, Nee. Zij nemen ook uitgebreid de tijd om mij als *breaking news* te melden dat de beroemde Marco & Leontine gaan scheiden.
Blijkbaar heeft dat ook een direct effect op mij en ben ik maar gewaarschuwd. Thanks joh.

Nou moet ik bekennen dat mijn geloof in de liefde even wankelde toen ik het trieste nieuws las over Marco & Leontine maar, grote meid die ik ben; dit gaat niet over mij dus is het even slikken en weer doorgaan.

Er zijn mensen die daar anders over denken. Veel mensen. Mijn mond valt dan ook elke keer weer open van de commentaren die, waar denkbaar, massaal geplaatst worden. Waarschijnlijk is het naïef maar, alles liever dan zó bitter en gevoed door niks anders dan afgunst, sensatielust en het misplaatste idee dat, omdat je theoretisch gezien het recht hebt op het geven van je ongezouten (kwetsende) mening, je dit ook altijd moet doen.

Helaas kan ik zo uit mijn hoofd geen opsomming op chronologische volgorde of op volgorde van ‘belangrijkheid’ (is that even a word?) opdreunen. Zie hier toch een poging tot een kleine greep uit de ‘ochtendbladen’; ‘obviously’ Marco & Leontine, André & Monique, Bridget & André, Dave & Julia, Rico & Yolanthe, Maan & Tony, Veronica & Nigel en laten we Chantal & Henk (Married at first sight) voor ‘de leuk’ ook maar meenemen, al weten we nu nog niet hoe dat afloopt.


Al deze mensen hebben linksom of rechtsom een relatieprobleem ervaren de laatste tijd.

Vooropgesteld dat het altijd ellendig is, of één van de twee nou een fout heeft gemaakt of dat de koek gewoon op was, makkelijk is het nooit en niemand zit er op te wachten.
Velen onder ons hebben weleens een gebroken hart gehad, en niemand van ons heeft dat als leuk ervaren. Ik heb in ieder geval nog nooit iemand horen roepen: ‘Rose, Rose, het is feest, ik heb een gebroken hart’.

Toch is het blijkbaar doodgewoon dat je als ‘bekende Nederlander’, bovenop die pijn en ‘het gedoe’, ongecensureerde snoeiharde kritieken op jou of je ex-partner krijgt. Over eventuele kinderen nog maar niet te spreken. Die kritieken heb je te accepteren. Daar heb je om gevraagd. Simpelweg omdat je nu eenmaal een vak hebt waarmee je bekend bent geworden bij ‘het grote publiek’. Dat hoort er gewoon bij. Spotlight baby! Wij kennen jou, beter dan jij jezelf. So it seems.

Als ik zo vrij mag zijn, in mijn vierde blog, het is bullshit. Het is onaardig. Het is onnodig. Het is ongepast. Het is niet aan jou om te oordelen. Sterker nog, het is schadelijk. En dat weet je zelf ook. Je was er niet bij. Je weet niks.

Natuurlijk ben je als ‘bekende Nederlander’ een publiek figuur en verschijn je dan af en toe met je ‘significant other’ op een rode loper of op een kerstborrel. Natuurlijk zien we dat allemaal. We smullen van je jurk, je pak, je goede smaak in mannen of de ongekend mooie ogen van je vrouw.
Het is niet gek dat het gemiddelde roddelblad of het gemiddelde entertainment programma jouw relatiestatus en je nieuwste designer jurk of pak deelt. Dát krijg je cadeau bij je beroep in de schijnwerpers, en dat kan je hebben.

Wat niet natuurlijk is en wat niemand kan hebben, is dat de toekijkende menigte denkt dat jij, als bekende Nederlander, publiek _bezit_ bent geworden en dat dit het recht geeft aan een enorm publiek om jou en je (mislukte) relatie publiekelijk te beoordelen of te veroordelen.

Ik durf te stellen dat géén van deze reaguurders in de voortuin staat te blèren als de buurman is vreemd gegaan, of als de bakker en zijn vrouw gemoedelijk uit elkaar gaan na 22 jaar huwelijk, simpelweg omdat zij dat samen besluiten.
Nee, hoogstwaarschijnlijk lopen ze met een grote boog om deze mensen heen omdat ze hun handen niet vies willen maken aan de vuile was van een ander.

De buurvrouw wordt vermoedelijk niet meer uitgenodigd voor de jaarlijkse buurt-BBQ want dat levert misschien moeilijke gesprekken op (problemen, problemen, problemen, dat is niet gezellig met maïs tussen je tanden en een biertje in je hand) en hey, eigenlijk vond de buurt de buurman wel een toffe kerel en iedereen maakt toch weleens fouten. Misschien heeft ‘ze’ er wel om gevraagd.

De kans dat de bakker zonder pardon wordt ingeruild voor de plaatselijke supermarkt is niet ondenkbaar want zijn vrouw was tenslotte de gangmaker in de zaak. Niet te vergeten de extra krentebol waar je nu naar kan fluiten want dat zou de bakker zelf nooit doen. Nope, na de scheiding is de charme van de lokale bakker ver te zoeken.

Ik chargeer. Dat weet ik. Maar laten we elkaar vooral geen mietje noemen, bovenstaande kan ik verzinnen omdat dit soort dingen gebeuren. Het komt niet uit het meest creatieve deel van mijn brein, het is geen totale fantasie. Over het algemeen, ‘in het echte leven’, ontlopen we mensen met problemen liever dan dat we ze opzadelen met onze ongezouten mening. Zeker niet in hun gezicht. Laat staan dat we ze een helpende hand bieden. Geloof me, ik spreek uit ervaring.

Blijft in mijn ogen dus onbegrijpelijk en onacceptabel dat we op internet, semi anoniem, denken dat we alles kunnen zeggen zonder een seconde stil te staan bij de mogelijke consequenties van onze woorden. Het lijkt wel alsof we het hebben over en ook tegen een ding. Een lelijke stoel of een afgrijselijke kamerplant. Weinig mensen lijken zich te realiseren dat ze hard staan te blèren en kwetsen, al is het ‘op papier’, tegen mensen.

Mensen met gevoel, mensen met ouders, mensen met kinderen, mensen met vrienden, mensen met een hypotheek, mensen met hobby’s, mensen met problemen, mensen met hersenen, mensen met onzekerheden.
Levende wezens met gezonde en ongezonde emoties, net als jij en ik.

Deze bullshit is één van de redenen, een belangrijke reden, dat ik mijn bedrijf, Significant, gestart ben. Als ik mezelf als graadmeter neem, en ik heb vanaf mijn geboorte zo’n beetje een olifantenhuid gekweekt voor judgement, trekt niemand het om een eindeloze stroom van nare kritiek over zich heen te krijgen zonder daar op een bepaald moment last van te krijgen. Dat geldt dus voor ons allemaal maar nog een beetje extra dus voor mensen die zich daar niet tegen kunnen weren omdat ze ‘nu eenmaal beroemd zijn’. Zij hebben niet de luxe om iets niet te delen uit zelfbescherming en zij kunnen zichzelf niet verdedigen omdat ‘wij’ nu eenmaal denken precies te weten wat er speelt.

Ik ben groot geworden met de uitspraak: ‘je verrader slaapt nooit’ en ik ben niet eens beroemd. Voor de gemiddelde BN’er is het een feit. Als ze zelf geen mededeling doen, doet een ander het voor ze.

Vanzelfsprekend zijn er ook altijd een heleboel steunbetuigingen en liefdevolle, warme, meelevende berichten van liefdevolle, warme, meelevende mensen – dat is de mooie kant.

Helaas is het toch vaak zo dat duizend-en-een mensen op een avond tegen je kunnen zeggen dat je er prachtig uitziet, als één iemand aan je vraagt of je zwanger bent, terwijl je net een hap lava cake neemt en gisteren teveel sushi hebt gegeten, voel je je de hele avond ongemakkelijk en te dik in je nieuwe jurk. Of je nou beroemd bent of niet.

P.s.
Gezien ik niet heilig ben en af en toe ook mijn neus in andermans zaken stop, wil ik aan de lijst nog even toevoegen ‘Daniëlle & Frans’, Daniëlle & Lange Frans om exact te zijn. Gisteren vertelde shownieuws dat ze weer bij elkaar zijn. Jeej. De lovende reacties zijn niet te tellen, die twee zijn toch ook geboren voor elkaar. Héél leuk allemaal, maar door een toevalligheid ben ik al jaren – Op Facebook en Instagram – ‘bevriend’ met de moeder van Daniëlle, zo ook met háár moeder, Daniëlle en Frans zelf. Ik ken ze dus als geen ander (grapje hè). Die mensen gieren het uit met zijn allen, en terecht. Frans heeft een lief liedje voor Daniëlle uitgebracht op Valentijnsdag. Daar draaien de persen lekker op hoor.

Daniëlle is de moeder van zijn kinderen en ze zijn, in ieder geval, vrienden voor het leven. Respect voor elkaar, en af en toe een ruzietje. Dat is wat zij samen publiekelijk uitdragen. Dat vind ik mooi. Wat ik zie, voelt echt. Of dat zo is? Wat ze de hele dag doen? Of ze samen zijn, samen wonen, opnieuw een seksuele relatie hebben, voor altijd samen blíjven of een eeuwige platonische relatie hebben? Weet ik veel! Zal me ook een worst wezen, gaat me geen r**t aan.

En als ik de niet te stoppen behoefte voel om daar verder iets van te vinden, deel ik het wel aan de keukentafel, ordinair roddelen tijdens het avondeten omdat mijn eigen dag waarschijnlijk te saai was om over te vertellen.

P.p.s.
Sorry Daan (ik mag je wel zo noemen toch?) en Frans, dat ik jullie misbruikt heb om een punt te maken.




3) Jullie liefde is luxe

Om maar met de deur in huis te vallen. Dit is opnieuw een verhaal over wat er aan mij schort. Of niet. Pak zakdoeken. En chocola. De volgende ronde doe ik meer in de richting van popcorn en een colaatje. Ok?

Ik beschouw mezelf als behoorlijk sociaal. Ik kan een gesprek gaande houden, een beetje small talk voeren, serieuze zaken bespreken, ik draai mijn hand er doorgaans niet voor om. Het kan me ook niet schelen met wie trouwens. Ik ben het soort mens dat in een lege tram zit en de eerste de beste passagier die instapt komt naast me zitten en vertelt me zonder enige twijfel zijn levensverhaal terwijl ik ademloos luister. Ik babbel er zelf dus ook regelmatig op los; met perfect strangers, met de schoonmakers op kantoor, mijn favoriete kapper, mijn collega’s, de fysiotherapeut, hoge heren, sjieke dames, the rich, the famous, en met wellicht mijn favoriete babbel; de vaste verkopers van de daklozenkrant voor de supermarkt. Willem-Alexander staat voor nu nog op mijn wensenlijst.

En dan toch zijn er momenten, en dat zijn er meer dan ik zou willen, dat ik tijdens ogenschijnlijk simpele (of niet trouwens) conversaties verander in een volslagen idioot. Ik weet niet wat ik moet zeggen, er komt geen onderwerp in mijn hoofd dat geschikt lijkt, alles dat ik wilde zeggen ben ik vergeten, ik loop vast.
Alles dat wel uit mijn mond komt, klinkt vreselijk. Letterlijk en figuurlijk trouwens. Mijn stem klinkt namelijk ook anders. Een beetje plat, te hoog en onzeker. Volzinnen veranderen in onsamenhangend reactief gebrabbel en mijn normaal gesproken vrij brede vocabulaire beperkt zich spontaan tot zoiets als ‘ja, nee, zeker, hm, is dat zo?’ Ik word een ander mens.

Ik weet ook niet hoe ik moet zitten of staan. Ik ga met mijn handen friemelen, wiebelen onder de tafel, ongemakkelijk glimlachen en ik kan mensen niet meer in de ogen aan te kijken dus ik staar een beetje langs ze heen. Daar komt bij dat ik een droge mond krijg, rood word, mijn hartslag gaat omhoog, mijn bloeddruk stijgt en daarmee ook mijn lichaamstemperatuur.
Besef dat mijn gebruikelijke temperatuur beneden gemiddeld ligt. Ik heb het altijd koud maar, dan sta ik ineens met zweetdruppels op mijn neus. Awkward.

Onopvallend lijkt mijn neurose dus niet, althans, daar ga ik voor het gemak maar even vanuit. Ik zou het zien (hoop ik…).

Als je me een beetje kent dan wéét je dat ik mensen vaak juist extreem ignorant vind en ik me daarover eindeloos kan opwinden. Waarom weet ik nu dan vrij zeker dat alle mensen het zien? Mij zien? Waarom voel ik me een soort naakte reus met een brass band op de achtergrond en een spotlight boven mijn hoofd?

Nou komt ‘ie, hoor. Ik loog een beetje toen ik zei dat het me niet kan schelen met wie ik praat. Het heeft even geduurd voordat ik het wist, en met ‘even’ bedoel ik jaren.
Ik sla volledig dicht of op tilt als ik praat met twee soort mensen in het bijzonder.
1) de mensen waar ik tegenop kijk of die ik stiekem bewonder, gewoon om wie ze zijn. Dat kan dan weer iedereen zijn en tig redenen hebben. Dan voel ik me zo intens zichtbaar dat het eng is.
2) de mensen, bij hen sta ik doodsangsten uit, waarvan ik voel en weet dat zij een (negatief) oordeel over me hebben, iets van me vinden en dat niet uitspreken. Ze doen alsof. Als iemand niet authentiek is word ik direct nerveus en achterdochtig.

Die laatste soort, ondanks mijn identieke fysieke reactie als bij de eerste soort, is het ergste. Zij zijn zich vaak niet bewust van het feit dat de ander, ik in dit geval, feilloos aanvoelt dat ze iets van me vinden maar het niet zeggen en dat dát hetgeen is dat me nerveus maakt. Ze zijn niet écht maar blijven ondertussen easy breezy in je gezicht en je kan ze op onuitgesproken gedachtes of kritieken niet aanspreken. Ze zien je met jezelf vechten en ze kijken, een soort van tevreden, toe.
Wát een nachtmerrie.

In beide varianten word ik dus hyper bewust van mezelf, en vanaf dat moment gaat alles van kwaad tot erger.

De mensen die ik bewonder of waar ik tegenop kijk zijn niet ignorant, integendeel; die zijn vaak heel geïnteresseerd, fatsoenlijk, beleefd en oplettend genoeg om te zien dat ik ongemakkelijk ben, alleen daarom al ben ik onder de indruk. Ze doen vaak hun best om het te negeren en om mij op m’n gemak te stellen. Ik weet dus dat ze me zien. Nu ben ik niet alleen nerveus, nu voel ik me, vooral bij bekenden ook een teleurstelling en enorm in de spotlight. Bij mensen die mij niet kennen, maar die ik bewonder voel ik me gewoon een loser. Dahaag eerste goede indruk, dahaag kans op een normaal gesprek, dahaag kans, dahaag.

De mensen die stilzwijgend een oordeel hebben zijn niet aanspreekbaar maar genieten regelmatig stiekem van mijn ongemak, ze zijn er ook een beetje op uit, daarom weet ik dat ze me zien. Het bewijst voor hen iets dat ze toch al dachten maar niet uitspraken.
Als er al een beetje ruimte is om ze daar op te wijzen en ik waag de gok omdat ik altijd hoop op dat je dan misschien dichter bij elkaar komt, eindigt dat steevast in; ‘dit zijn jouw gedachtes en dat zegt dan meer over jou dan over mij’.
Doodlopend eind dus.

Je kan je afvragen waarom ik dit oordeel heb over mensen terwijl ik zo tegen oordelen ben. Sommige dingen weet je gewoon. Voel je. Je kan het bijna aanraken. Wat ik niet (kan) weten is de onderliggende reden. Voelen ze zich geïntimideerd? Zijn ze jaloers? Zijn ze zelf onzeker? Vinden ze me gewoon stom? Hebben ze iets totaal anders aan hun hoofd en heeft het toch niks met mij te maken? Het kan vanalles zijn. Ik veroordeel dus niet, maar mijn oordeel blijft wel; het is ruk. Voor mij.

De gemene deler in alle varianten is er maar één en dat ben ik. Inmiddels weet ik, door schade en schande, dat ik aan de tegenpartij weinig kan veranderen. Ja, je kan natúúrlijk kleine dingen positief beïnvloeden maar mijn directe invloed beperkt zich voornamelijk tot mijzelf. En ook hier lijkt de kern te zijn; onzekerheid voortkomend uit perfectionisme. Weet ik wel genoeg over het gespreksonderwerp? (Als ik dat 100% zeker weet is het probleem er niet) Ben ik wel de állerbeste versie van mijzelf op dit moment?! Wat vinden ‘zij’? Daaronder zit opnieuw: faalangst, schaamte en angst om me kwetsbaar op te stellen. Dat laatste is voornamelijk omdat ik bang ben dat het tegen me gebruikt wordt. Ik gooi mezelf open en straks slaat iemand me met mijn eigen woorden in m’n gezicht. Eindstand; ik verlies mezelf volledig, sla dicht en ik word een hele angstige, licht-neurotische idioot. Of, zo voel ik me in ieder geval.

Vandaag hoorde ik een tweetal wijze lessen, niet geheel toevallig kwamen die uit de mond van iemand bij wie ik mezelf meerdere malen de grootste idioot van de wereld heb gevoeld, omdat ik niet perfect genoeg was in de omgeving van diegene wiens ‘zijn’ ik bewonder en waar ik héél graag, véél te graag, de aller aller aller aller beste indruk van mezelf wilde geven, en nog een beetje meer. Fat. Chance.

Ik zal deze lessen waarschijnlijk niet snel vergeten maar nog wel duizenden keren tegen mezelf moeten herhalen. Net zo lang tot ik ‘vrij’ ben en me vooral ‘vrij’ voel.

1) ‘De liefde van anderen is een luxe, de liefde voor jezelf is noodzaak’. ‘Hoe meer liefde je jezelf geeft, hoe meer je anderen te bieden hebt. Hoe afhankelijker je bent van anderen (en wat zij vinden) hoe minder je hen te bieden hebt’.

Tijd om mezelf die liefde te geven -eindelijk- en de mening van anderen lekker bij hen te laten.

2) Ambitie is goed, perfectie; mwah.

Ik weet wat ik kan, ik weet wie ik ben, en elke nieuwe dag ben ik steeds een beetje dichter bij het volledige vetrouwen daarin, zonder de goedkeuring van een ander nodig te hebben (en dus most likely te ‘falen’).

Dit hele verhaal had ik kunnen samenvatten in; geloof in jezelf en hou vol. Maar hey, ik ben dus niet perfect, onwaarschijnlijk lang van stof en ik ben nu even bezig met de zweetdruppels van mijn neus vegen en een muur om mezelf heen bouwen, voor ik op ‘publiceren’ druk.

2) You jump, I jump

Nog iets dat ik haat aan bloggen, net ontdekt, na jaren doldraaien in eindeloze, zich repeterende, gedachtes over wat ik nou allemaal wil met mijn leven, is dit nooit voorbij gekomen en daarom echt vers van de pers. JOE! Ik ben er weer, leuk dat jij er ook weer bent.

Maar goed, (en ja, die twee woorden zijn lichtelijk passief agressief ingezet) wat ik dus wilde zeggen. Ik schrijf heel enthousiast een eerste blog, alles voelt lekker fresh and fruity. Ik ben er eindelijk klaar voor om een serieuze, gestructureerde, regelmatig publicerende blogger te worden, ik heb altijd een lange aanloop nodig (1994-2020). Niks lijkt te gek, niks is teveel, de mogelijkheden lijken eindeloos. Misschien durf ik over een tijdje ook wel podcasts en video’s op te nemen, je weet wel; de hele ‘shebang’. Ik zie het echt helemaal zitten. Zoveel mogelijkheden. Dit ga ik doen. Allemaal! Denk ik. Ja. Niet. Dus.

Na mijn eerste blog wilde ik heel snel beginnen met mijn tweede. Lekker ritme inbouwen, geen gras over later groeien, van uitstel komt afstel… nou ja, dat principe dus.

Laptop erbij, zitten, schrijven, go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Echo. O. o. o. o. o. o. o. o.

Ik word omhuld door een warme, zeg maar verstikkende, alles vernietigende deken van druk. Dit kan van niemand anders afkomstig zijn dan van mijzelf. Gok ik. Mijn hoofd zegt dat -loud and clear- maar mijn hart -om maar even in blogtaal te blijven- snapt daar echt he-le-maal niks van, of…?

Ik vind dit toch leuk? Weliswaar een beetje stiekem, want ik ben hier te jong, te hip en te cool voor. Ik vind het echt leuk. Ik wilde het zelf. Na een kleine aansporing weliswaar, maar toch. Een soort hereniging met een oude liefde. Ik weet trouwens ook dat de woorden jong, hip en cool zojuist het tegendeel daarvan hebben bewezen, maar hey. Waarom voel ik een mate van druk die werkelijk zo verlammend werkt als de neten? Waarom rammelt mijn toetsenbord niet gewoon als een malle en komt er een lekker luchtig, vlot verhaaltje op mijn scherm terwijl ik zit te gieren om mijn eigen grappen? Dat is de bedoeling namelijk, vooral dat laatste. Ik denk er even over na.

Ja. Het is allemaal verklaarbaar natuurlijk, het zijn de classics uit psychology 1-0-1. Mijn opvoeding, mijn jeugd, mijn omgeving, mijn normen, mijn waarden, mijn ervaringen, mijn alles dat zich heeft ontwikkeld tot dit punt en zich nu ongegeneerd uit.

Om precies te zijn, en voor zover dat nog niet duidelijk was, uit het zich in: perfectionisme, faalangst, ongeduld, schaamte, angst om je kwetsbaar op te stellen -want niemand vindt mij leuk- en ga zo maar door. Haalt de lol en spontaniteit er wel een beetje af ja. Wat ruk. Echt. Ruk. Ik ben geen mysterie. Ik ben makkelijk, een klassieker. Mijn problemen zijn ook gewoon oplosbaar, met een klein beetje werk.

Het riekt wel behoorlijk naar gemiddeld, iets dat wat mij betreft echt gelijk is aan routine. Voorspelbaarheid. Mijn allergie. Het is allemaal zo voor de hand liggend dat je het bijna over het hoofd ziet. Een cirkel waarin je kan doldraaien, wat me weer terugbrengt naar het begin van dit verhaal. Ik wil schelden maar hou me in blog twee nog even in, shoot dus.

Ben je nog blij om hier te zijn? Ik ben in elk geval dankbaar dat je het tot hier hebt volgehouden.

Persoonlijk vind ik het mooiste aan mijn werk als coach, mentor, begeleider of welke term je er ook aan wil hangen, dat je ook altijd een beetje tegen jezelf praat als je met een cliënt praat. Het meest wonderbaarlijke daarin blijft dat ik voor een cliënt altijd goede raad en wijze woorden voor handen heb waarvan ik diepgrondig hoop dat hij of zij daar echt iets mee doet. Natuurlijk niet ‘gewoon’ omdat ik het zeg, maar wel omdat ik dan heilig geloof in dat het zal bijdragen. Doet me toch denken. Waarom is het zo moeilijk om naar mezelf te luisteren? Waarom zou ik niet in mezelf geloven als het om mij gaat?  Waarom vertrouw ik niet dat ik ook aan mezelf zal bijdragen? Ook dit is geen hogere wiskunde hoor, maar nogmaals, als het dan zo simpel is, waarom zet ik dan niet gewoon ‘even dat knopje om’?

Als jij significant bent, en dat spreken we uit op zijn Engels, dan ben ik het ook. Mijn idealisme zal er wel van maken dat het een mooie cirkel is dat als ik jou help, jij mij helpt, en dat dát nou eenmaal de cirkel is die ik het liefste zie en die wat mij betreft het beste werkt.

Misschien als ik maar lang genoeg, serieus maar zonder druk, door ‘blog’, en vooral blijf praten met mijn eigen coach, dat die knop vanzelf een keer doorslaat. De goede kant op bedoel ik, geen kortsluiting.
Again, bear with me, we’re going places.

1) Significant blogs

Blog één, here we go

Uit het niets vroeg een vriendin onlangs: ‘Heb jij weleens nagedacht over bloggen’? Nou, laat ik eerlijk zijn, ja, maar ik moet altijd een beetje spugen van het woord ‘bloggen’, het is het minst elegante woord dat ik ken.

En laat ik dan maar meteen helemaal eerlijk zijn, ik moet snel van iets spugen, weliswaar zonder enige vorm van oordeel, dus wees niet beledigd, ‘blog’, het ligt niet aan jou, je kan er niks aan doen. Het woord ‘blog’ is ontstaan nadat een groep mensen een online dagboek ging bijhouden.

De grondlegger van het woord dat uiteindelijk ‘blog’ is geworden, is Jorn Barger. Jorn heeft in 1994 het woord weblog verzonnen. Weblog werd al heel snel afgekort tot ‘blog’ en nu weten we niet meer beter. Iedereen ‘blogt’, ‘vlogt’ of ‘plogt’.

Thanks Jorn! Je hebt ons een toekomst gegeven. Ik zeg ons, want mijn toekomst begint hier.

Meer dan eens heb ik overwogen om een boek te schrijven maar ik ben bang dat ik het geduld niet heb, nog niet althans. Daar komt bij dat ik na tien pagina’s niet meer weet in welke vorm ik ook alweer aan het schrijven was en wat de naam is die ik de hoofdpersoon heb gegeven. Al met al, misschien als ik later groot ben en iets meer geduld heb ontwikkeld, dat ik nog een poging waag. Voor nu hou ik het bij een blog. Iets dat ik zelf dan maar elegant moet maken.

Mijn manco is dat ik bij ‘een blog’, los van dat het toch echt een beetje viezig klinkt en ik dat vermoedelijk nog heel vaak ga herhalen, niet de associatie heb van een ‘lief dagboek’ maar van ‘Margriet-lezeressen’, ‘tuinieren’, ‘kinderen opvoeden’. ‘een traumatische ervaring’ of een ‘ernstige ziekte’. Nou heb ik met plezier de nodige Margrieten in de wachtkamer van de huisarts doorgebladerd, kan ik best een plantje verpotten, wil ik in de toekomst misschien wel kinderen opvoeden, heb ik de nodige traumatische ervaringen en ben ik in aanraking geweest met ernstige ziektes, maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Niet perse in elk geval.

Ik weet ook helemaal niet of ik het maar over eén ding wil hebben. Mijn leven is een aaneenschakeling van variaties. Verschillende mensen, verschillende opleidingen, verschillende banen, verschillende hobby’s, verschillende dagelijkse bezigheden, verschillende stijlen. Ik hou niet van elke dag hetzelfde. Ik hou niet van routines, en het treurige daaraan voor mij is; dat is ook een routine, en ik hou me er aan. Ook in mijn blog wil ik me aan die routine houden, het is tenslotte mijn blog en daar mag ik tot in het einde ter tijden in janken om het feit dat ik de wereld te geroutineerd vind terwijl ik dat zelf dus ook ben.

Nu ik mij, een stuk of vijf alinea’s, tamelijk negatief heb uitgelaten over een woord en routines, wil ik toch nog even positief afsluiten én mezelf even voorstellen. Wel zo netjes, dan weet je wie je uit moet kafferen als het je niet bevalt wat ik schrijf.

Ik ben Rose, geboren in 1983, heel positief ingesteld (al zou je dat nu misschien niet denken, bear with me, ik beloof het), mega idealistisch, altijd verwonderd over de mensheid, super flexibel, veel te snel verveeld, toch heel ambitieus, ongeduldig, witty en hoog sensitief (ha! Dié woorden horen dus echt in een blog thuis..). Verder werk ik in loondienst bij een prachtige, maatschappelijk betrokken organisatie en heb daarnaast een eigen bedrijf, ‘Significant’; coaching, mentoring en begeleiding voor iedereen die door zijn/ haar vak of ‘bestaan’ in de schijnwerpers van de publieke opinie staat.

Significant is een uitdaging maar al zeg ik het zelf, wel een pareltje, de kers op mijn taart, mijn liefde, mijn lust en mijn leven. Onze relatie is nog pril en we’re taking it slow. We overhaasten niks en bouwen gestaag aan ons gezamenlijk bestaan. Mensen helpen, linksom of rechtsom, is wat ik het liefste doe, mensen veroordelen of een stempel geven terwijl je ze nauwelijks kent (onrecht), is waar ik het slechtst tegen kan, die combinatie is het fundament waaruit ‘Significant’ is ontstaan. Mega trots op deze creatie. Ik kan dan ook niet uitsluiten dat ik jullie af en toe via mijn blogs (vies!) mee zal nemen op dit Significant avontuur.

© 2020 Significant

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑