Nog iets dat ik haat aan bloggen, net ontdekt, na jaren doldraaien in eindeloze, zich repeterende, gedachtes over wat ik nou allemaal wil met mijn leven, is dit nooit voorbij gekomen en daarom echt vers van de pers. JOE! Ik ben er weer, leuk dat jij er ook weer bent.

Maar goed, (en ja, die twee woorden zijn lichtelijk passief agressief ingezet) wat ik dus wilde zeggen. Ik schrijf heel enthousiast een eerste blog, alles voelt lekker fresh and fruity. Ik ben er eindelijk klaar voor om een serieuze, gestructureerde, regelmatig publicerende blogger te worden, ik heb altijd een lange aanloop nodig (1994-2020). Niks lijkt te gek, niks is teveel, de mogelijkheden lijken eindeloos. Misschien durf ik over een tijdje ook wel podcasts en video’s op te nemen, je weet wel; de hele ‘shebang’. Ik zie het echt helemaal zitten. Zoveel mogelijkheden. Dit ga ik doen. Allemaal! Denk ik. Ja. Niet. Dus.

Na mijn eerste blog wilde ik heel snel beginnen met mijn tweede. Lekker ritme inbouwen, geen gras over later groeien, van uitstel komt afstel… nou ja, dat principe dus.

Laptop erbij, zitten, schrijven, go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Echo. O. o. o. o. o. o. o. o.

Ik word omhuld door een warme, zeg maar verstikkende, alles vernietigende deken van druk. Dit kan van niemand anders afkomstig zijn dan van mijzelf. Gok ik. Mijn hoofd zegt dat -loud and clear- maar mijn hart -om maar even in blogtaal te blijven- snapt daar echt he-le-maal niks van, of…?

Ik vind dit toch leuk? Weliswaar een beetje stiekem, want ik ben hier te jong, te hip en te cool voor. Ik vind het echt leuk. Ik wilde het zelf. Na een kleine aansporing weliswaar, maar toch. Een soort hereniging met een oude liefde. Ik weet trouwens ook dat de woorden jong, hip en cool zojuist het tegendeel daarvan hebben bewezen, maar hey. Waarom voel ik een mate van druk die werkelijk zo verlammend werkt als de neten? Waarom rammelt mijn toetsenbord niet gewoon als een malle en komt er een lekker luchtig, vlot verhaaltje op mijn scherm terwijl ik zit te gieren om mijn eigen grappen? Dat is de bedoeling namelijk, vooral dat laatste. Ik denk er even over na.

Ja. Het is allemaal verklaarbaar natuurlijk, het zijn de classics uit psychology 1-0-1. Mijn opvoeding, mijn jeugd, mijn omgeving, mijn normen, mijn waarden, mijn ervaringen, mijn alles dat zich heeft ontwikkeld tot dit punt en zich nu ongegeneerd uit.

Om precies te zijn, en voor zover dat nog niet duidelijk was, uit het zich in: perfectionisme, faalangst, ongeduld, schaamte, angst om je kwetsbaar op te stellen -want niemand vindt mij leuk- en ga zo maar door. Haalt de lol en spontaniteit er wel een beetje af ja. Wat ruk. Echt. Ruk. Ik ben geen mysterie. Ik ben makkelijk, een klassieker. Mijn problemen zijn ook gewoon oplosbaar, met een klein beetje werk.

Het riekt wel behoorlijk naar gemiddeld, iets dat wat mij betreft echt gelijk is aan routine. Voorspelbaarheid. Mijn allergie. Het is allemaal zo voor de hand liggend dat je het bijna over het hoofd ziet. Een cirkel waarin je kan doldraaien, wat me weer terugbrengt naar het begin van dit verhaal. Ik wil schelden maar hou me in blog twee nog even in, shoot dus.

Ben je nog blij om hier te zijn? Ik ben in elk geval dankbaar dat je het tot hier hebt volgehouden.

Persoonlijk vind ik het mooiste aan mijn werk als coach, mentor, begeleider of welke term je er ook aan wil hangen, dat je ook altijd een beetje tegen jezelf praat als je met een cliënt praat. Het meest wonderbaarlijke daarin blijft dat ik voor een cliënt altijd goede raad en wijze woorden voor handen heb waarvan ik diepgrondig hoop dat hij of zij daar echt iets mee doet. Natuurlijk niet ‘gewoon’ omdat ik het zeg, maar wel omdat ik dan heilig geloof in dat het zal bijdragen. Doet me toch denken. Waarom is het zo moeilijk om naar mezelf te luisteren? Waarom zou ik niet in mezelf geloven als het om mij gaat?  Waarom vertrouw ik niet dat ik ook aan mezelf zal bijdragen? Ook dit is geen hogere wiskunde hoor, maar nogmaals, als het dan zo simpel is, waarom zet ik dan niet gewoon ‘even dat knopje om’?

Als jij significant bent, en dat spreken we uit op zijn Engels, dan ben ik het ook. Mijn idealisme zal er wel van maken dat het een mooie cirkel is dat als ik jou help, jij mij helpt, en dat dát nou eenmaal de cirkel is die ik het liefste zie en die wat mij betreft het beste werkt.

Misschien als ik maar lang genoeg, serieus maar zonder druk, door ‘blog’, en vooral blijf praten met mijn eigen coach, dat die knop vanzelf een keer doorslaat. De goede kant op bedoel ik, geen kortsluiting.
Again, bear with me, we’re going places.