Dag: 14 februari 2020

2) You jump, I jump

Nog iets dat ik haat aan bloggen, net ontdekt, na jaren doldraaien in eindeloze, zich repeterende, gedachtes over wat ik nou allemaal wil met mijn leven, is dit nooit voorbij gekomen en daarom echt vers van de pers. JOE! Ik ben er weer, leuk dat jij er ook weer bent.

Maar goed, (en ja, die twee woorden zijn lichtelijk passief agressief ingezet) wat ik dus wilde zeggen. Ik schrijf heel enthousiast een eerste blog, alles voelt lekker fresh and fruity. Ik ben er eindelijk klaar voor om een serieuze, gestructureerde, regelmatig publicerende blogger te worden, ik heb altijd een lange aanloop nodig (1994-2020). Niks lijkt te gek, niks is teveel, de mogelijkheden lijken eindeloos. Misschien durf ik over een tijdje ook wel podcasts en video’s op te nemen, je weet wel; de hele ‘shebang’. Ik zie het echt helemaal zitten. Zoveel mogelijkheden. Dit ga ik doen. Allemaal! Denk ik. Ja. Niet. Dus.

Na mijn eerste blog wilde ik heel snel beginnen met mijn tweede. Lekker ritme inbouwen, geen gras over later groeien, van uitstel komt afstel… nou ja, dat principe dus.

Laptop erbij, zitten, schrijven, go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Go. Echo. O. o. o. o. o. o. o. o.

Ik word omhuld door een warme, zeg maar verstikkende, alles vernietigende deken van druk. Dit kan van niemand anders afkomstig zijn dan van mijzelf. Gok ik. Mijn hoofd zegt dat -loud and clear- maar mijn hart -om maar even in blogtaal te blijven- snapt daar echt he-le-maal niks van, of…?

Ik vind dit toch leuk? Weliswaar een beetje stiekem, want ik ben hier te jong, te hip en te cool voor. Ik vind het echt leuk. Ik wilde het zelf. Na een kleine aansporing weliswaar, maar toch. Een soort hereniging met een oude liefde. Ik weet trouwens ook dat de woorden jong, hip en cool zojuist het tegendeel daarvan hebben bewezen, maar hey. Waarom voel ik een mate van druk die werkelijk zo verlammend werkt als de neten? Waarom rammelt mijn toetsenbord niet gewoon als een malle en komt er een lekker luchtig, vlot verhaaltje op mijn scherm terwijl ik zit te gieren om mijn eigen grappen? Dat is de bedoeling namelijk, vooral dat laatste. Ik denk er even over na.

Ja. Het is allemaal verklaarbaar natuurlijk, het zijn de classics uit psychology 1-0-1. Mijn opvoeding, mijn jeugd, mijn omgeving, mijn normen, mijn waarden, mijn ervaringen, mijn alles dat zich heeft ontwikkeld tot dit punt en zich nu ongegeneerd uit.

Om precies te zijn, en voor zover dat nog niet duidelijk was, uit het zich in: perfectionisme, faalangst, ongeduld, schaamte, angst om je kwetsbaar op te stellen -want niemand vindt mij leuk- en ga zo maar door. Haalt de lol en spontaniteit er wel een beetje af ja. Wat ruk. Echt. Ruk. Ik ben geen mysterie. Ik ben makkelijk, een klassieker. Mijn problemen zijn ook gewoon oplosbaar, met een klein beetje werk.

Het riekt wel behoorlijk naar gemiddeld, iets dat wat mij betreft echt gelijk is aan routine. Voorspelbaarheid. Mijn allergie. Het is allemaal zo voor de hand liggend dat je het bijna over het hoofd ziet. Een cirkel waarin je kan doldraaien, wat me weer terugbrengt naar het begin van dit verhaal. Ik wil schelden maar hou me in blog twee nog even in, shoot dus.

Ben je nog blij om hier te zijn? Ik ben in elk geval dankbaar dat je het tot hier hebt volgehouden.

Persoonlijk vind ik het mooiste aan mijn werk als coach, mentor, begeleider of welke term je er ook aan wil hangen, dat je ook altijd een beetje tegen jezelf praat als je met een cliënt praat. Het meest wonderbaarlijke daarin blijft dat ik voor een cliënt altijd goede raad en wijze woorden voor handen heb waarvan ik diepgrondig hoop dat hij of zij daar echt iets mee doet. Natuurlijk niet ‘gewoon’ omdat ik het zeg, maar wel omdat ik dan heilig geloof in dat het zal bijdragen. Doet me toch denken. Waarom is het zo moeilijk om naar mezelf te luisteren? Waarom zou ik niet in mezelf geloven als het om mij gaat?  Waarom vertrouw ik niet dat ik ook aan mezelf zal bijdragen? Ook dit is geen hogere wiskunde hoor, maar nogmaals, als het dan zo simpel is, waarom zet ik dan niet gewoon ‘even dat knopje om’?

Als jij significant bent, en dat spreken we uit op zijn Engels, dan ben ik het ook. Mijn idealisme zal er wel van maken dat het een mooie cirkel is dat als ik jou help, jij mij helpt, en dat dát nou eenmaal de cirkel is die ik het liefste zie en die wat mij betreft het beste werkt.

Misschien als ik maar lang genoeg, serieus maar zonder druk, door ‘blog’, en vooral blijf praten met mijn eigen coach, dat die knop vanzelf een keer doorslaat. De goede kant op bedoel ik, geen kortsluiting.
Again, bear with me, we’re going places.

1) Significant blogs

Blog één, here we go

Uit het niets vroeg een vriendin onlangs: ‘Heb jij weleens nagedacht over bloggen’? Nou, laat ik eerlijk zijn, ja, maar ik moet altijd een beetje spugen van het woord ‘bloggen’, het is het minst elegante woord dat ik ken.

En laat ik dan maar meteen helemaal eerlijk zijn, ik moet snel van iets spugen, weliswaar zonder enige vorm van oordeel, dus wees niet beledigd, ‘blog’, het ligt niet aan jou, je kan er niks aan doen. Het woord ‘blog’ is ontstaan nadat een groep mensen een online dagboek ging bijhouden.

De grondlegger van het woord dat uiteindelijk ‘blog’ is geworden, is Jorn Barger. Jorn heeft in 1994 het woord weblog verzonnen. Weblog werd al heel snel afgekort tot ‘blog’ en nu weten we niet meer beter. Iedereen ‘blogt’, ‘vlogt’ of ‘plogt’.

Thanks Jorn! Je hebt ons een toekomst gegeven. Ik zeg ons, want mijn toekomst begint hier.

Meer dan eens heb ik overwogen om een boek te schrijven maar ik ben bang dat ik het geduld niet heb, nog niet althans. Daar komt bij dat ik na tien pagina’s niet meer weet in welke vorm ik ook alweer aan het schrijven was en wat de naam is die ik de hoofdpersoon heb gegeven. Al met al, misschien als ik later groot ben en iets meer geduld heb ontwikkeld, dat ik nog een poging waag. Voor nu hou ik het bij een blog. Iets dat ik zelf dan maar elegant moet maken.

Mijn manco is dat ik bij ‘een blog’, los van dat het toch echt een beetje viezig klinkt en ik dat vermoedelijk nog heel vaak ga herhalen, niet de associatie heb van een ‘lief dagboek’ maar van ‘Margriet-lezeressen’, ‘tuinieren’, ‘kinderen opvoeden’. ‘een traumatische ervaring’ of een ‘ernstige ziekte’. Nou heb ik met plezier de nodige Margrieten in de wachtkamer van de huisarts doorgebladerd, kan ik best een plantje verpotten, wil ik in de toekomst misschien wel kinderen opvoeden, heb ik de nodige traumatische ervaringen en ben ik in aanraking geweest met ernstige ziektes, maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Niet perse in elk geval.

Ik weet ook helemaal niet of ik het maar over eén ding wil hebben. Mijn leven is een aaneenschakeling van variaties. Verschillende mensen, verschillende opleidingen, verschillende banen, verschillende hobby’s, verschillende dagelijkse bezigheden, verschillende stijlen. Ik hou niet van elke dag hetzelfde. Ik hou niet van routines, en het treurige daaraan voor mij is; dat is ook een routine, en ik hou me er aan. Ook in mijn blog wil ik me aan die routine houden, het is tenslotte mijn blog en daar mag ik tot in het einde ter tijden in janken om het feit dat ik de wereld te geroutineerd vind terwijl ik dat zelf dus ook ben.

Nu ik mij, een stuk of vijf alinea’s, tamelijk negatief heb uitgelaten over een woord en routines, wil ik toch nog even positief afsluiten én mezelf even voorstellen. Wel zo netjes, dan weet je wie je uit moet kafferen als het je niet bevalt wat ik schrijf.

Ik ben Rose, geboren in 1983, heel positief ingesteld (al zou je dat nu misschien niet denken, bear with me, ik beloof het), mega idealistisch, altijd verwonderd over de mensheid, super flexibel, veel te snel verveeld, toch heel ambitieus, ongeduldig, witty en hoog sensitief (ha! Dié woorden horen dus echt in een blog thuis..). Verder werk ik in loondienst bij een prachtige, maatschappelijk betrokken organisatie en heb daarnaast een eigen bedrijf, ‘Significant’; coaching, mentoring en begeleiding voor iedereen die door zijn/ haar vak of ‘bestaan’ in de schijnwerpers van de publieke opinie staat.

Significant is een uitdaging maar al zeg ik het zelf, wel een pareltje, de kers op mijn taart, mijn liefde, mijn lust en mijn leven. Onze relatie is nog pril en we’re taking it slow. We overhaasten niks en bouwen gestaag aan ons gezamenlijk bestaan. Mensen helpen, linksom of rechtsom, is wat ik het liefste doe, mensen veroordelen of een stempel geven terwijl je ze nauwelijks kent (onrecht), is waar ik het slechtst tegen kan, die combinatie is het fundament waaruit ‘Significant’ is ontstaan. Mega trots op deze creatie. Ik kan dan ook niet uitsluiten dat ik jullie af en toe via mijn blogs (vies!) mee zal nemen op dit Significant avontuur.

© 2020 Significant

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑